Nie jestem świętą matką krową, chociaż żyję w świecie kłamstw.

Dzisiaj ludzie podstawiają innym kłody pod nogi. Niektórzy swoje myślenie ograniczają tylko do tego, co akurat usłyszą w TV. I wierzą w to, co widzą i czytają na Instagramie. Więc jeśli popularna „instamama” przekonuje, że macierzyństwo jest cudowne, a ty nie masz prawa być czasami zła i zmęczona, to większość bierze to do siebie. I zataczamy błędne koło, które prowadzi do hipokryzji. Do wielkiej hipokryzji. I do cierpienia wielu dobrych matek! Do cierpienia matek, które codziennie atakowane są z każdej strony stwierdzeniami, że mają się dobrze czuć, doceniać to, co mają i nie narzekać.

Oprócz social i mass mediów, matki atakowane są również przez obce osoby, ludzi, którzy swoje dzieci już wychowali, oraz przez same święte matki krowy, które zrobią wszystko, by udowodnić, że są najlepszymi matkami na Świecie. Wiecie, święte matki krowy to takie, które nigdy nie powiedziały przy dzieciach brzydkiego słowa. Takie, które znają na pamięć składy wszystkich kosmetyków dla dzieci i przetworzonej żywności. Takie, które nigdy nie płaczą z bezradności, ze smutku czy wkurzenia. Święte matki krowy, to takie, które nigdy nie wpisały w Google frazy takiej jak: „Dziecko zjadło piasek. Co robić?”, albo: „Jak zmyć lakier do paznokci ze skóry dziecka”. Bo ich dzieci nigdy nie rozrabiają, nie malują ścian, nie brudzą, nie krzyczą, a smak cukru znają tylko dzięki owocom BIO, kupionym w EKO sklepie.

I nie byłoby nic w tym nadzwyczajnego, bo przecież każdy ma prawo wychowywać dziecko według swoich zasad i przekonań. Ale złe jest to, że większość matek kłamie. Kłamie w żywe oczy, perfidnie kłamie, manipuluje, tylko dlatego, że boi się przyznać, że czasami schodzi na pobocze w swojej macierzyńskiej drodze. Tak bardzo media kłamią, że rano, zamiast ubrań, najpierw ubieramy maski. Dlaczego je ubieramy? Bo boimy się krytyki, nie chcemy odstawać i nie chcemy być zjechane (dosłownie) przez idealnych ludzi, którym tak naprawdę wystaje słoma z butów. Te mamy, które wyzywają nas za to, że nam czasami źle, wyłączają laptopa, albo wracają do domu i wcale nie są już idealne. Też krzyczą, może czasami przeklną (nawet pod nosem),  a z bezradności włączą dzieciom bajkę, chociaż pół godziny temu napisały obraźliwy komentarz pod zdjęciem dziecka trzymającego telefon w ręce.

I nie chodzi tutaj o to, żeby nie wierzyć matkom, które nie dają dzieciom słodyczy, albo nie pozwalają na oglądanie bajek. Bo ja wiem, że są wśród nas takie mamy i ja je podziwiam. I naprawdę życzę wszystkiego najlepszego. Chodzi mi tylko o to, że nieprzyznawanie się do błędów, koloryzowanie swojego życia i przefiltrowywanie macierzyństwa jest niczym innym, jak hipokryzją. To jest nawet trochę choroba – rozdwojenie jaźni, życie w dwóch światach i zatracanie swojej tożsamości. I te kłamstwa mają naprawdę negatywny skutek na inne mamy, które w obawie o lincz, nie szukają pomocy dla siebie i dla swoich dzieci. Bo myślą, że matka nie ma prawa popełniać błędów, przeklinać, umawiać się z koleżankami, mieć czasami dość, ubierać się tak, jak chce i wiele, wiele innych. Codziennie oglądają pomalowane, szczęśliwe matki i kochanki swoich mężów, które trąbią bez przerwy o tym, że całkowicie poświęciły się macierzyństwu i spędzają każdą sekundę z dziećmi. Idzie zgłupieć, do cholery idzie zgłupieć.

Święte matki krowy widzą błędy tylko i wyłącznie wśród innych. Ba! Nie tylko matki mają tendencję do tego. Bo nie znam nikogo, kto by podszedł do jakiejś matki i powiedział: „Woow! Super Pani wygląda i piękną ma pani córkę. Kawał dobrej roboty!”. Za to byłam świadkiem dziesiątek sytuacji, w których matki były zlinczowane za to, że dziecko się „wydarło”. I podsłuchiwałam rozmowy innych matek, które psioczyły na inną. A później, jak gdyby nic, słodziły obgadanej kobiecie. Ach.

Hipokryzja, w której żyjemy i kłamstwa, którymi karmią nas media, spowodowały, że ludzie, zamiast „być”, wolą „mieć”. Wolą mieć dobrą opinię, którą mierzy się na podstawie najnowszych komentarzy idealnych matek. Wolą mieć spokój – milczeć, kiedy robią coś innego, niż większość. Wolą zakładać maski, żeby przypadkiem nikt nie poznał, że są normalnymi ludźmi. Popełniającymi błędy, płaczącymi, czasami nawet słabymi.

Ja wybieram BYĆ, a ty?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

# Ku przestrodze
close slider
Slider